Asielmisbruik & Burgermisleiding?

Asielmisbruik & Burgermisleiding?

In september 2015 werden de inwoners van het Oldambt door het College verrast. Met lichtsnelheid had het College in klein comité beslist over de komst van een noodopvang voor vluchtelingen in Beerta. De VCP heeft zich vanaf het eerste moment verzet, let wel; niet tegen de opvang van mensen in nood, maar tegen de overhaaste en non-transparante, besluitvorming!

Door emotie gedreven nam het College onorthodoxe maatregelen en in de aanloop naar de komst van de noodopvang en haar bewoners zijn diverse informatieavonden georganiseerd. De Oldambtster burgers moesten toch vooral gerustgesteld worden. Hen werd gevraagd vertrouwen te hebben en zich te schikken in het Collegebesluit. Burgemeester Smit gaf daarbij aan om toch vooral “oog te hebben voor de dingen die gebeuren en dat we elkaar niet moeten misleiden.”

De noodopvang bleek achteraf toch niet zo’n noodzaak en staat sinds halverwege 2017 al weer maanden leeg. De VCP vraagt zich af of zij die het besluit genomen en doorgedrukt hebben wel een voldoende scherp oog in het zeil gehouden hebben, of niet alleen de burgers maar ook het College behoorlijk is misleid. Heeft het COA (dat wikte en beschikte) wel correcte informatie verstrekt, meer nog, hoe hulpbehoevend waren de vluchtelingen?

Heeft de Gemeente Oldambt zichzelf door haar overhaaste en ondemocratische besluitvorming hetzij direct of indirect aan oplichting en asielmisbruik schuldig laten maken?

De VCP beschikt over vertrouwelijke informatie dat meerdere alleenstaande personen en gezinnen bewust misbruik hebben gemaakt van de voorziening(en) zoals het uit vier personen bestaande gezin (vader, moeder en twee jonge dochters) van Kadr K. uit Irak. Samen met zijn ouders en jongere broer vroeg het gezin asiel aan. Door onjuiste informatie te verschaffen en de identiteitspapieren achter te houden ontving men op kosten van de Nederlandse belastingbetaler in Beerta onderdak en bescherming. Als vluchteling verbleef men in de noodopvang in afwachting van een verblijfsvergunning, bij de sluiting werd men over verschillende AZC’s ondergebracht. In werkelijkheid waren economische motieven de enige beweegreden en loog men over naam en woonplaats en beschikte het in Irak wel degelijk over alle identiteitspapieren zoals paspoort, identiteitskaart, rijbewijs, etc. In Irak beschikt de familie onveranderd over meerdere bedrijven, luxe auto’s en onroerend goed en beschikt ze daarnaast over ruime financiële middelen. Kadr K. is in werkelijkheid een succesvolle Irakese zakenman die in de afgelopen jaren herhaaldelijk bezoeken bracht aan Nederland en landen als Italië, Spanje, Frankrijk, België en Duitsland.

In tegenstelling tot werkelijk in gevaar verkerende en noodlijdende asielaanvragers ontbrak het hen zeker in materieel opzicht gedurende de asielprocedure aan niets. Naast de officiële toekenning van een uitkering kon dit gezin maandelijks beschikken over bedragen oplopend van 10.000 tot 15.000 euro. Tot aan het moment van de officiële statustoekenning heeft het gezin uiterst royaal geleefd van het geld dat op afroep via secondaire weg getransporteerd werd. Haar reis van Irak naar uiteindelijk Nederland was allesbehalve oncomfortabel en afgezien van de meldingsplicht op dinsdag verbleef het in de regel in bungalow- en vakantieparken en verplaatste men zich per auto die gehuurd werd op het Europese rijbewijs. In goede doen en in afwachting van de felbegeerde permanente verblijfsvergunning flaneerde men geregeld door het inkoopcentrum in Winschoten. Dat juist voor Nederland gekozen werd was niet geheel per ongeluk aangezien een van de broers zich jaren geleden al in Rotterdam gevestigd had en gehuwd is met een Nederlandse vrouw. Met regelmaat was het gezin van Kadr K. bij bloedverwanten in Rotterdam op bezoek. Grofweg kan gezegd worden dat de vermogende familie K. zich een verblijfsvergunning heeft gekocht en schandalig en ongestraft misbruik heeft gemaakt van het asielrecht. Hiervoor is dit nooit opgezet of bedoeld! Het verhaal van deze familie is echter geen uitzondering of een op zichzelf staand verhaal, het is eerder schering dan inslag en kan gezien worden als het topje van de ijsberg.

De VCP is er van op de hoogte dat het COA hiervan meerdere malen in kennis gesteld is maar op straffe van ontslag alles binnenskamers houdt. Ook binnen het College is men liever horende doof en ziende blind voor elke oncomfortabele waarheid en elke kritische inwoner dreigt op voorhand te worden afgeserveerd als discriminerende racist of vreemdelingenhater met onderbuikgevoelens. Echter, ze verlangd wel van haar inwoners maximale participatie en inschikken, te accepteren dat statushouders voorrang genieten bij het zoeken naar een woning, te accepteren dat statushouders op meerdere terreinen een voorkeursbehandeling genieten, te accepteren dat zij een renteloze lening ontvangen bij de inrichting van hun nieuwe woning, vaak in sociale woningbuurten waar de bewoners vaak te kampen hebben met eigen problematiek en beperkte mogelijkheden allerminst zijn toegerust op begeleiding en opvang van nieuwkomers.

De VCP dringt er op aan om vooral “oog te hebben voor de dingen die gebeuren en dat we elkaar niet moeten misleiden en om scherp te zijn op dingen die gebeuren.” Misbruik van sociale voorzieningen zijn ontoelaatbaar, niet alleen door autochtone inwoners maar ook voor mensen die misbruik maken van de gastvrijheid en het asielrecht en de VCP is van mening dat dit bestraft en vervolgd moet worden. Ook Oldambtsters hebben recht op onorthodoxe maatregelen voor zaken die hen raken zoals werkgelegenheid, sociale zekerheid en armoede. Besluiten die met lichtsnelheid, maar vooral democratisch en transparant genomen moeten worden om de positie van de eigen inwoners te versterken. Oordeelkundige besluitvorming ook, om er voor te zorgen dat achteraf niet gezegd kan worden dat aan misbruik of misleiding meegewerkt is.

Deel dit bericht: