Interview met Bart Plaatje
17-12-2025
Bron: Auteur: Stephan van der Linden – hoofdredacteur Driemaster
Bart Plaatje is wethouderskandidaat voor de Verenigde Communistische Partij (VCP) Oldambt, een lokale politieke partij die al jaren een grote rol speelt in de gemeentepolitiek. Met drie van de 25 zetels naast 11 andere partijen. De VCP profileert zich als een partij die dicht bij inwoners staat en lokale belangen centraal stelt, met nadruk op leefbaarheid, sociale rechtvaardigheid en een sterke positie voor de regio. In dit interview gaan we in gesprek met Bart Plaatje over de ideologische wortels van de VCP, de rol van lokale partijen en de politieke keuzes die bepalend zijn voor de toekomst van Oldambt.
Waar staat de VCP Oldambt ideologisch voor?
De VCP is communistisch, maar dan wél met beide benen in het nu. Mensen plakken al snel etiketten op ons, vaak met historische associaties, maar wij beginnen veel eenvoudiger: wij staan tussen de inwoners van Oldambt. Omdat we zo dicht bij mensen staan op straat, in buurten, en ook op de werkvloeren weten we wat er speelt en wat wel of niet kan. In de gemeenteraad kiezen wij daarom consequent de kant van inwoners: wat zij feitelijk meemaken is ons vertrekpunt. Daar zit voor mij de kern van een moderne communistische positie: je organiseert politiek vanuit de werkende klasse en vanuit mensen die klem lopen in systemen.
Hoe vult u ‘sociale rechtvaardigheid’ in op gemeentelijk niveau?
Voor ons betekent sociale rechtvaardigheid dat de gemeente niet voelt als een doolhof. Nu zie je te vaak het kastje-naar-de-muur-effect: elke ambtenaar heeft een stukje, maar niemand ziet de hele situatie. Als je al in de stress zit door schulden, gezondheid of werkloosheid dan haak je af. Wij willen daarom één breed loket waar je kunt aankloppen, ongeacht je vraag: uitkering, Wmo, een invalidenparkeerkaart, bijzondere bijstand. Het moet eenvoudig, begrijpelijk en menselijk zijn. Niet “computer says no”, maar “wat heeft u nodig en hoe regelen we dat?”
Welke grotere problemen ziet u lokaal waar men landelijk niet altijd zicht op heeft?
De plattelandsrealiteit is soms hard. Veel buitendorpen voelen dat ze langzaam worden vergeten: slechter wegdek, minder voorzieningen, minder openbaar vervoer, en kwetsbare ouderen die letterlijk moeite hebben om bij huisarts of ziekenhuis te komen. Tegelijk zie je dat colleges zich vaak richten op prestigieuze projecten in grotere kernen, omdat dat zichtbaar is en ‘mooi’ op papier staat. Maar in de dorpen stapelt het zich op: kleine achterstanden worden grote achterstanden. Als je dat niet tijdig ombuigt, krijg je stil verval.
Waar liggen de grootste kansen voor Oldambt?
De grootste kans is dat je onvrede omzet in iets constructiefs. We zien landelijk dat extreemrechts groeit, maar dat levert vooral een haatboodschap op en zelden oplossingen. Wij willen juist de energie van mensen die zich niet gehoord voelen inzetten voor verbetering: dorpsvoorzieningen, sociale samenhang, woningbouw, fatsoenlijke gemeentelijke dienstverlening. Dat vraagt actiebereidheid en druk zetten, maar wel binnen de wettelijke kaders. Je verandert de wereld niet met cynisme; je verandert haar door aan te pakken wat dichtbij is en daar resultaat te boeken.
2026 geldt bij gemeenten als ‘het ravijnjaar’. Hoe staat Oldambt ervoor?
Aan de oppervlakte: zwarte cijfers. Maar cijfers zijn niet het hele verhaal. Je kunt financieel ‘gezond’ lijken terwijl de basisvoorzieningen achteruitgaan. Je kunt geld overhouden, maar als mensen in buitendorpen geen huisarts hebben of nauwelijks vervoer, dan klopt je prioriteit niet. Bovendien: het ravijnjaar is uitgesteld, niet verdwenen. En we moeten ook afwachten hoe landelijke keuzes, bijvoorbeeld hogere NAVO-uitgaven of andere begrotingsschokken, doorwerken richting gemeenten. Daar zijn wij kritisch op, al is de knop niet in Oldambt te vinden.
U gaf eerder al aan: “Wij zijn niet van de haatboodschap.” Hoe kijkt u bijvoorbeeld naar de Spreidingswet?
Oldambt doet al veel: er is opvang en er zijn Oekraïners. Tegelijk kun je niet wegkijken van de druk die sommige wijken ervaren. Wij vinden: eerlijk verdelen over Nederland, en lokaal ook eerlijk benoemen wat wel en niet kan. We zien bovendien dat er partijen geld verdienen aan opvang dat schuurt. En je kunt niet ontkennen dat zwaar getraumatiseerde mensen begeleiding nodig hebben; als dat ontbreekt, gaat het soms mis in de praktijk. Dus: menswaardig, solidair, maar ook realistisch over draagkracht en overlast. Geen wegkijken, geen zondebokken wel sturen.
Wonen is een groot gemeentelijk thema. Wat is de VCP aanpak?
Vaart maken en keuzes durven maken. Wij willen veel bouwen, en minstens ongeveer 50% moet sociaal of betaalbaar zijn. Daarnaast moeten leegstaande panden eindelijk serieus worden aangepakt want het is eigenlijk onbestaanbaar dat er evenveel leeg staat als vier jaar geleden terwijl de woonnood stijgt. Wij vinden dat het college te weinig heeft geleverd. Wonen is niet alleen stenen; het is ook toekomst voor jongeren en bestaanszekerheid voor gezinnen.
Waarom bestaan er zo weinig vergelijkbare, expliciet communistische lokale partijen in Nederland?
Dat heeft alles met beeldvorming en geschiedenis te maken. Zodra je ‘communistisch’ zegt, komt er een hele film mee, vaak vanuit de 20e eeuw, en daar word je op afgerekend. In Oldambt hebben we laten zien dat het ook anders kan: door jarenlang zichtbaar werk te doen. Engel Modderman heeft dat belichaamd: hij trok zich niets aan van etiketten en stond altijd tussen de mensen. Hij was tegen investeringen die vooral prestige waren zoals de Blauwestad terwijl Oost-Groningen met armoede kampte. En hij zei altijd: “Je gaat mij niet verantwoordelijk houden voor wat Stalin in 1928 deed.” Dat is grof gezegd precies het probleem: mensen horen het label en stoppen met luisteren naar de inhoud.
Wat zou u jongeren van de JOVD willen meegeven?
Ik denk dat ideologische gedrevenheid elkaar meer kan raken dan mensen vooraf denken. Als je echt het gesprek voert, zie je dat het wereldbeeld de wens om te verbeteren vaak overlapt, terwijl de route verschilt. Je kunt als communist makkelijk denken: “liberalen doen het alleen voor grote bedrijven en hun carrière.” Maar zo simpel is het niet. Het is ook een ideologie, en ik kan die drijfveer wel herkennen, ook al past hij niet bij mij. En andersom hoop ik dat liberalen ook zien dat communisten niet per definitie ‘tegen’ zijn, maar vanuit hun overtuiging proberen te bouwen aan een eerlijker samenleving.
