Geachte voorzitter, beste collega-raadsleden en collegeleden, maar bovenal: inwoners van onze gemeente,
Meer dan vier decennia. 44 jaar. Als ik die getallen hardop uitspreek, moet ik zelf even slikken. Toen ik 44 jaar geleden voor het eerst de raadszaal binnenstapte, zag de wereld er heel anders uit. De dossiers waren van papier, de debatten waren soms anders van toon, maar de kern van ons werk is in al die jaren gelukkig nooit veranderd: het dienen van onze lokale gemeenschap.
Vandaag neem ik afscheid. Dat doe ik met een hoofd vol herinneringen die ik hier niet allemaal op zal noemen maar wel met een hart vol dankbaarheid en ook met een klein beetje weemoed.
Ik ben begonnen als raadslid in de voormalige gemeente Midwolda dat mag al wel genoegzaam bekend zijn. Toch wil ik nog een paar anekdotes uit die tijd naar voren brengen:
Die gemeenteraad bestond uit 11 leden waarvan 6 CDA 3 PvdA 1 Gemeente Belangen en 1 CPN.De gemeenteraad vergaderde in een relatief klein zaaltje waar toen nog gerookt mocht worden. En nu komt het: 3 van de 6 CDA’ers rookten van die dikke bolknak sigaren. Ook de burgemeester rookte sigaren en ik rookte tabak. Zelfs op de perstafel stond een asbakje en werd er gerookt. Dus u kunt het wel raden: Soms zag je door de rook de raadsleden niet meer zitten.
Zo was er ook een schietsportvereniging in de gemeente Midwolda. Deze vereniging vroeg een subsidie aan bij de gemeente en werd geagendeerd voor de raadsvergadering. De CPN had hier iets over te zeggen en ik had mij daarop voorbereidt maar met de gedachten in mij hoofd zeg nou schietsport vereniging en geen schietpot vereniging.
En ja hoor het was zover en wat kwam er uit mijn mond? Juist! Schietpot vereniging.
De toenmalige burgemeester van Midwolda, van der Zaag, bracht in een besloten vergadering naar voren dat het college van zins was zich aan te melden voor een NAVO depot. Deze zou gerealiseerd kunnen worden ten noorden van Midwolda dus in de polder. Echter dat schoot mij als communist in het verkeerde keelgat, om het zo maar even te noemen en brachten het als CPN naar buiten. Dat werd ons niet in dank afgenomen door het gemeentebestuur het was immers vertrouwelijk maar vertrouwelijk of niet de CPN vond dat de inwoners op de hoogte van de plannen moesten worden gebracht. Toen was de beer echt los maar de beer los of niet het had wat commotie onder de bevolking gebracht. Door het gemeentebestuur werd de CPN als onbetrouwbaar neergezet maar wat is onbetrouwbaar als je in een achterkamertje zoiets belangrijks stil wilt houden voor je inwoners en ze voor een voldongen feit neerzet? Zo zie je maar weer dat achterkamertjespolitiek terecht niet wordt getolereerd door je inwoners. Het resultaat: Die NAVO depot is er nooit gekomen maar week uit naar Ter Apel.
Zo zijn er nog wel een paar dingen te noemen maar die bespaar ik jullie.
Misschien komt er nog wel een deel 2 van mijn memoires.
Als raadslid sta je midden in de samenleving. Je viert de successen en je staat vooraan als er moeilijke beslissingen genomen moeten worden. Ik heb in de afgelopen veertig jaar ingrijpende projecten voorbij zien komen. We hebben gebouwd, vernieuwd, soms felle discussies gevoerd, maar altijd met hetzelfde doel voor ogen: een betere toekomst voor onze inwoners.
De herindeling kwam er aan Midwolda, Nieuwolda en Scheemda werden samengevoegd tot de gemeente Scheemda. Het werkgebied voor raadsleden werd groter. De verandering was ingezet. De samenstelling van de gemeenteraad werd anders.
Binnen de gemeenteraad van Scheemda had ik het vaak aan de stok met toenmalig wethouder Pieter Drenth (PvdA) die mij een keer verweet, dat toen de Sovjet-Unie, ophield te bestaan en de toenmalige president van Rusland, Jeltsin, het parlementsgebouw in Moskou liet beschieten ik mijn mond moest houden omdat ze net de laatste communist uit dat parlementsgebouw hadden geschoten. Waarop ik antwoordde dat dat onzin was en ik de wethouder toch ook niet verweet dat zijn socialistische broeders in Italië er maffia praktijken op na hielden. Ik nodigde hem dan ook uit om mij het buiten het gebouw nog maar weer eens voor de voeten te gooien en wij het op een maffiose manier zouden oplossen. Hij bedankte daarvoor.
Echter ik moet ook bekennen dat diezelfde wethouder Drenth best wel benaderbaar was wanneer ik met iemand, die problemen had met de gemeente, bij hem terecht kon om een oplossing te zoeken en dat sierde de wethouder.
Ook met de toenmalig burgemeester Jan Leegwater liepen de gemoederen soms hoog op. Zo ook een keer dat ik zelfs uitgenodigd werd bij de toenmalige commissaris van de Koningin Hans Alders in het Provinciehuis. Samen met onze VCP secretaris namen wij de uitnodiging aan en gingen richting Provinciehuis in de stad Groningen. We werden verwelkomt in de kamer van de commissaris en et gesprek vond zijn aanvang. Op een gegeven moment hoorde ik geknars en kon het eerder niet thuisbrengen wat dat zou zijn totdat ik het op een gegeven moment ontdekte. De commissaris zat met zijn benen heel relaxt over elkaar en het geknars wat ik hoorde kwam uit zijn schoenen doordat hij met zijn tenen bewoog.
Ik dacht die man moet wel ongelofelijke zweetvoeten hebben wil je zo je tenen in je schoenen laten knarsen.
Het gesprek verliep verder prima met als resultaat dat de toenmalige burgemeester Leegwater op zijn vingers werd getik waarna hij niet lang daarna vertrok.
Zo zijn er ook over de periode Scheemda nog veel verhalen te vertellen maar zoals ik het al eerder benoemde misschien komt er nog wel een 2e uitgave van mijn memoires.
En dan nu als laatste de heringedeelde gemeente Oldambt: Scheemda, Reiderland en Winschoten. Het werkgebied werd nog groter maar de VCP hield, net als tegenwoordig, stand.
Het tentenkamp tegen de komst van de Blauwestad en de tent aan het Oldambtplein tegen de bouw van de nieuwe Klinker hebben er toen voor gezorgd dat de VCP met 4 zetels in de gemeenteraad werd gekozen. Eén van de hoogtepunten voor de partij. Veel inwoners die langs kwamen en zich solidair met de partij voelden en allerlei lekkers brachten maar nu aan het Oldambtmeer liggen te zonnen en een uitstapje naar de Klinker maken. Heeft men daar gelijk in? Ja want “If you can’t beat them, join them” wat betekent dat wanneer je een sterkere tegenstander of trend niet kunt overwinnen, het verstandiger is om je bij hen aan te sluiten in plaats van je ertegen te blijven verzetten.
Een zwarte bladzijde binnen de gemeente Oldambt is het overlijden van voormalig burgemeester Pieter Smit die wij herinneren als een jofele burgemeester. We waren het zeker niet altijd met hem eens maar de meningsverschillen die er lagen kwamen we altijd wel uit.
Ik heb in mijn 44 jarige periode 7 burgemeesters versleten, 5 secretarissen en diverse raadsleden en wethouders waarvan ik de tel kwijt ben. Velen zijn inmiddels niet meer onder ons maar nog meer die het voor gezien hielden of niet opnieuw gekozen werden.
Politiek is als een soort teamsport. Ik wil daarom mijn collega-raadsleden van nu en van de afgelopen decennia bedanken. We waren het lang niet altijd eens, en dat hoort ook zo in een gezonde democratie. Maar het respect, na een vergadering, voor elkaar is voor mij altijd de rode draad geweest. Ook een groot woord van dank aan de griffie, het college en alle ambtenaren die ons al die jaren hebben ondersteund met hun tomeloze inzet.
Mijn grootste dank gaat uit naar de inwoners van deze gemeente. Het vertrouwen dat ik 44 jaar lang van u heb gekregen, is het grootste goed dat ik mij had kunnen wensen. Voor u deed ik het. De gesprekken op straat, de kritische vragen tijdens het spreekuur, de mooie initiatieven die we samen hebben kunnen realiseren; dat zijn de momenten die ik het meest zal gaan missen.
Tot slot bedank ik mijn lieve vrouw Greetje. 44 jaar raadswerk betekent talloze avonden van huis, mappen vol leeswerk in het weekend en een hoofd dat soms ook aan de eettafel nog vol zat met politieke dossiers. Zonder jouw onvoorwaardelijke steun en geduld had ik dit nooit vier decennia lang kunnen volhouden.
Het is tijd om het stokje over te dragen. De lokale democratie is veerkrachtig en ik laat deze raad met een gerust hart achter. Vooral ook omdat ik weet dat de VCP met Jan Kenter, Gea Geerdes, Eppo Boven en alle andere fractie genoten en leden een prima team vormen. Ik wens u allen enorm veel wijsheid, scherpte en vooral veel werkplezier toe bij het besturen van onze gemeente.
Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan en de tijd van gaan is nu voor mij gekomen.
Maar voor ik ga nog even dit:
Angst is een slechte raadgever dames en heren.
Sterker nog uit angst doen mensen de domste dingen. Oorlogen nemen voorrang op praten. Racisme komt voort uit angst en onderdrukking komt voort uit angst.
En veel mensen zijn bang voor het communisme. Dat is ze aangepraat of ze hebben het in boekjes gelezen. Of in het geval van Groningen kunnen we het met elkaar nog voelen.
Want onze voorouders stonden tegenover elkaar als rijke herenboeren en werkslaven. En daar mag je niet over praten.
Het mag in theater en het mag in lezingen en het mag op ons partijkantoor gezegd worden. Maar in onze democratie worden mensen met belangen nog steeds bang als er iets van de communisten opduikt.
En die angst zien we nu bij het CDA en bij het college. U bent bang dat de mensen die vastlopen in ons sociaal domein in opstand komen.
U bent bang dat mensen met een uitkering een toekomst opeisen doormiddel van acties.
U bent bang dat de mensen op een dag begrijpen dat u boven hen wil staan omdat u andere belangen heeft dan de inwoners van Oldambt.
U bent bang voor uw eigen nalatenschap. U bent bang voor een Leninbeeld.
Je moet je schamen met mekaar.
Beste raadsleden en geacht college. U bent bang voor uw eigen geschiedenis.
Als Oldambt echt verder wil, zijn we wat anders nodig dan angsthazen.
En daarom gaat de strijd ook na Engel Modderman gewoon door.
Het was mij een waar genoegen.
Dank u wel.
